SCENA LETNIA W ARKADACH KUBICKIEGO
Koncerty weekendowe3 lipca, godz. 19.00 - Wolna Grupa Bukowina
| |
 | |
|
| rodzice.net attonet.eu |
 |
SCENA LETNIA W ARKADACH KUBICKIEGO
Koncerty weekendowe3 lipca, godz. 19.00 - Wolna Grupa Bukowina
| |
|
| |
|
| rodzice.net attonet.eu |
|
Scena Letnia w Arkadach Kubickiego to organizowany przez 
W ramach Sceny Letniej zaprezentujemy :
Wolna Grupa Bukowina miała formułę zespołu otwartego, toteż występowało z nią wielu znanych wykonawców i muzyków. Trzon zespołu stanowili Wojciech Bellon - twórca większości piosenek, Grażyna Kulawik, Wojciech Jarociński i Wacław Juszczyszyn. W historii grupy warto odnotować nagrodzone występy na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie w 1974 i 1975 roku, udział w FAM-ie oraz w licznych festiwalach, konkursach czy imprezach studenckich i turystycznych - YAPA, BAZUNA, BAKCYNALIA. Po śmierci lidera zespołu Wojciecha Bellona w 1985 roku grupa zawiesiła działalność. Powróciła na scenę po siedmiu latach przy okazji promocji pierwszej płyty dokumentującej dorobek zespołu i towarzyszącego jej śpiewnika. Wykonuje przede wszystkim dawne piosenki Wojtka Bellona, a także Wojciecha Jarocińskiego oraz kompozycje Wacława Juszczyszyna. Pozostaje wierna klimatowi, jaki stworzył jej lider. Piosenek zespołu można posłuchać z płyt: "Bukowina", "Niechaj zabrzmi", "Sad", "Pieśń łagodnych" (Pomaton - EMI) oraz najnowszej - "Słonecznik. Antologia" (wydanej przez Mix Studio Dźwięku).
Hard Times to niezwykłe trio z Krakowa, które udowadnia, że akustyczny blues jest gatunkiem zarówno aktualnym jak i bardzo pojemnym. Skład zespołu to osobowości z różnych muzycznych światów. Łukasz Wiśniewski (śpiew, harmonijka ustna) to lider blues-rockowego Blue Machine, ekspresyjny wokalista o potężnym głosie i uznany nauczyciel gry na harmonijce. Piotr Grząślewicz (gitara akustyczna) doskonale odnajduje się w gatunkach takich jak jazz-rock czy funk, jest cenionym sidemanem i muzykiem sesyjnym. Marcin Hilarowicz (gitara akustyczna) to bardzo sprawny gitarzysta zakorzeniony w tradycji flamenco i gypsy swing, porywający słuchaczy swoimi niezapomnianymi solówkami.
Na repertuar Hard Times składają się bluesowe pieśni i ragtime'y w autorskich aranżacjach sięgających inspiracją od muzyki hiszpańskiej po afrykański folk, okraszone spontaniczną improwizacją i radością wspólnego muzykowania.
Tę niezwykłą muzykę gra założony w 1992 roku obecnie znany pod nazwą "VIVA FLAMENCO!" czołowy zespół flamenco w Polsce. Muzyka, jaką wykonują, jest połączeniem tradycyjnego flamenco ze współczesnym, inspirowana kulturą indyjską, arabską oraz jazzem. Barwy i egzotyki dodaje bogate instrumentarium, na które składają się tradycyjne instrumenty hiszpańskie, arabskie oraz indyjskie. Doskonały efekt artyści osiągają nie tylko dzięki mistrzowskiej grze na instrumentach, ale także dzięki ekspresyjnemu tańcowi i oryginalnym strojom, które dodają plastyczności i sprawiają, że koncert tej grupy staje się także znakomitym widowiskiem.
Ale po czterech latach wyszła za mąż, urodziła córeczkę i zaczęła pracować jako elektryk. Dopiero w 1993 roku przyszła szansa na powrót do muzyki: Coleman postanowiła wziąć udział w konkursie organizowanym przy festiwalu bluesowym w mieście Charleston. Jej ówczesny zespół tworzyli brat i jego kolega. Obydwaj mieli doświadczenie w graniu muzyki, a konkretnie... heavy metalu. Jednak po tygodniu prób zdążyli nauczyć się piosenek na tyle, że Deborah zdołała swą sceniczną haryzmą powalić jury konkursu na łopatki. Oczywiście wygrała, dostając w nagrodę czas nagraniowy w profesjonalnym studiu. Wykorzystała go na stworzenie demo, które po roku zaowocowało debiutanckim albumem. "Takin' a Stand" został nagrany już nie z bratem i kolegą, ale z nowopowstałym zespołem z Deborah w roli liderki. Od tego czasu nagrała dziesięć płyt i zjechała cały świat, koncertując zarówno na czele własnego zespołu, jak i wspólnie z innymi artystkami - jak podczas trasy "Blues Caravan: Guitar'd and Feathered" organizowanej przez wytwórnię Ruf. Gdy dziś ogląda się na scenie Deborah - świetną gitarzystkę, utalentowaną wokalistkę, opanowaną i kompetentną liderkę z wdziękiem szefującą towarzyszącym jej mężczyznom - aż trudno uwierzyć, że przez lata trzymała się z daleka od przemysłu muzycznego. Deborah Coleman sprawia na scenie wrażenie jakby spędziła na niej całe życie!
Brała udział w spektaklach muzycznych na deskach wielu Teatrów w Polsce. Do najważniejszych zaliczyć można przedstawienia: "Nie opuszczaj mnie..." - Piosenki Jacques`a Brela - 1994 reż. Janusz Józefowicz - Teatr Studio Buffo, "Trzy razy Piaf", 2000, reż. Artur Barciś - Teatr Ateneum im. Jaracza, "Piotruś Pan"- Barrie James Matthew, 2000 reż. Janusz Józefowicz - Teatr Muzyczny "Roma", "Opera za trzy grosze", Brecht Bertolt, 2002, reż. - Wojciech Kościelniak - Teatr Muzyczny - Operetka Wrocławska, "Cohen" 2002, reż. Krzysztof Zaleski - Teatr Muzyczny "Roma", "Mandarynki i pomarańcze", 2003 reż. Wojciech Kościelniak Teatr Muzyczny - Operetka Wrocławska, "Tango Operita: Szare kwiaty" 2006.
Jan Błędowski - skrzypek, mieszka w Niemczech. W Polsce grał i nagrywał z grupami: Krzak, Niemen, SBB, Laboratorium, Irek Dudek Blues Band, Shakin' Dudi. W Niemczech z: Blues Express, Blues Power Orchestra, Tide, Schau Pau i Sczepanski B.Injection.
Kabaret HRABI powstał zimą 2002 roku. Darek Kamys - wówczas członek HiFi, a wcześniej Potem - postanowił ponowić współpracę z Joanną Kołaczkowską (ex Potem). Joanna po 3 latach nieobecności na scenie postanowiła znów wypełnić swoje życie kabaretem. Zatem była ich już dwójka. Wkrótce do kabaretu dołączyli Tomasz Majer i Łukasz Pietsch - muzyk. Hrabi to znakomity, klasyczny kabaret z doświadczeniem. Jest to kabaret bogaty w tradycję - stąd skłonność do dystyngowanych żartów, eleganckich odzywek, wykwintnych ripost i świetnie skrojonych puent. Jest to kabaret ubogi w scenografię - jego twórcy nie potrzebują niczego poza sobą, żeby śmieszyć - ich siłą są teksty i aktorstwo.
Najpopularniejszy wykonawca bluesa w Polsce. Wirtuoz harmonijki ustnej, wokalista, autor tekstów i muzyki. Założyciel i lider grupy Nocna Zmiana Bluesa, z którą koncertował w kilkunastu krajach, m. in. we Francji, Niemczech, Holandii i Zimbabwe. Z tym zespołem i pod własnym nazwiskiem wydał piętnaście płyt oraz wystąpił w wielu programach radiowych i telewizyjnych. Jako sideman, Sławek gra na harmonijce na kilkunastu płytach takich wykonawców jak m. in. Maanaam czy Majka Jeżowska. Koncertował i nagrywał z bluesmanami amerykańskimi, wśród których byli m.in. Charlie Musselwhite, Junior Wells i Louisiana Red oraz z czołówką polskich muzyków rockowych i jazzowych. Z Nocną Zmianą Bluesa otwierał koncert grupy Blues Brothers (Norymberga 1989) i B.B.Kinga (Warszawa 1996). Sławek jest wykonawcą partii harmonijki ustnej na ścieżkach dźwiękowych kilku filmów i seriali telewizyjnych, gdzie wykonywał m. in. kompozycje Krzesimira Dębskiego i Michała Lorenza. Jest autorem dwóch podręczników gry na harmonijce ustnej, telewizyjnego kursu gry na tym instrumencie oraz wykładowcą na warsztatach instrumentalnych (m. in. w leCreusot we Francji). W programie III Polskiego Radia przez czternaście lat prowadził autorskie audycje popularyzujące bluesa. W roku 1997, Sławek jako pierwszy Polak-bluesman wystąpił wśród najwybitniejszych harmonijkarzy na Światowym Festiwalu Harmonijki w Trossingen w Niemczech.
BELTAINE to jeden z najciekawszych zespołów polskiej sceny folkowej. Swoje niepowtarzalne brzmienie BELTAINE osiągnął dzięki szczególnej umiejętności łączenia tradycyjnej muzyki celtyckiej z muzyką współczesną. Ich twórczość wyróżnia niezwykła żywiołowość, pasja, rozmaitość brzmień oraz charakterystyczna już odwaga w aranżacjach. Swój styl zespół zawdzięcza także niezwykle bogatemu instrumentarium, na które składają się charakterystyczne dla muzyki Irlandii, Bretanii i Galicji instrumenty, takie jak: skrzypce, irish bouzouki, mandolina, whistle, bodhran, akordeon, bombarda, galician bagpipes czy uilleann pipes. Całość dopełniają nieczęsto spotykane instrumenty perkusyjne: tabla, cajon, darabuka, djembe oraz instrumenty bliskie muzyce rockowej czyli perkusja, gitara basowa oraz gitara elektryczna.
Pochodzący z Lowell w stanie Massachussets artysta ma na koncie cztery płyty, w tym jedną wydaną przez legendarną chicagowską wytwórnię Delmark. Napisano o nim, że na pewno nikt, kto usłyszał tego wokalistę nie powie, o nim, że ma anielski głos i to chyba najlepsza charakterystyka Franka Morey'a. Istotnie jest on znany z szorstkiego, surowego śpiewu dobrze oddającego charakter muzyki, jaką wykonuje, czyli nieupiększanego, a za to pełnego charakteru bluesa z domieszką folku i rocka. Jego niepowtarzalny styl to kombinacja wpływu artystów takich, jak Tom Waits, Bob Dylan, Leonard Cohen, Willie Dixon i Johnny Cash, ale od prostych skojarzeń z folkiem przełomu lat 60. i 70., bluesem lub rockiem w czystej postaci odwodzi większa surowość i mocniejsze, bardziej ostre podejście. Pomimo tych oczywistych skojarzeń, Frank na pewno nie ustępuje swym idolom ekspresją i zaangażowaniem wykonania. Choć można w jego wykonaniu uslyszeć covery, to jego płyty składają się w większości z własnych kompozycji. Ważnym elementem jego autorskiej muzyki są teksty, w których w nienachalnie żartobliwy sposób komentuje rzeczywistość. Jego piosenki to ody do mrocznych spraw toczących się w zaułkach wielkich miast albo w trasie, zawsze w środowisku ludzi raczej odrzuconych, mocno przeżywających swoje dramaty, z dala od gładkich salonów. Niepowtarzalne brzmienie tria Franka Morey'a to w dużej mierze również zasługa oryginalnego składu, w którym uwagę przykuwa perkusista Scott Pittman, grający na archaicznym instrumencie, brzmiącym zupełnie inaczej, niż współczesne zestawy perkusyjne. Wraz z dopełniającym całości kontrabasistą, swymi chórkami wspierają lidera również wokalnie, stwarzając niepowtarzalny klimat.
Barwny, rozśpiewany lalkowy spektakl przeznaczony dla widzów w wieku od 3 lat. Opowiada on o małym szewcu, który zamiast robić buty, wciąż psocił i płatał figle tak, że wkrótce stał się prawdziwym utrapieniem dla każdego, kto stanął na jego drodze. W końcu wyruszył w świat szukając przygód. Znalazł przyjaciela Kaczora Kwaka i nauczył się w czasie swej wędrówki, że można psocić i żartować tak, żeby nieść ludziom radość i uśmiech. Oprawa scenograficzna nawiązuje do klimatu teatru wędrownego.
To bajka napisana pięknym poetyckim językiem. Opowiada o leśnym skrzacie, który siedząc smutnie w swojej norce czuje się bardzo samotny. Postanawia wyruszyć w świat, bo jak mówi, żeby coś zmienić, trzeba samemu coś zrobić. Wierzy, że marzenia się spełniają, że spotka kogoś, kto stanie mu się bardzo bliski.
Opowieść o higienie i zabawnych perypetiach Brudaska, który tak bardzo nie lubił się myć, że postanowił uciec z domu. Namówiła go do tego przypadkiem napotkana mucha. Brudasek przeżywa różne, dziwne przygody w krainie Bolibrzucha i Kataru, w konsekwencji czego zostaje zarażony wirusami i bakteriami. Z opresji ratuje go siostra i jej wierni przyjaciele: szczotka, pasta, gąbka i woda.
"Jacek i Placek" - to ciepła opowieść o chłopcach uciekających od codziennych obowiązków w poszukiwaniu beztroskiej krainy z marzeń. Spotkania z bobrem, pelikanem, osłem czy kobietą na wzgórzu uczą dzieci szacunku do pracy, miłości do bliskich i tego, że "nie wszystko złoto, co się świeci". Po powrocie do domu chętnie się uczą, pomagają matce, a przy pracy nucą: "Nie trzeba aż księżyca z nieba kraść, żeby się prawdą najpiękniejsza stała baśń!". Przedstawienie wyróżnione na festiwalu "Światowy Festiwal Teatrów Lalek"- Praga 2004.
"Krawiec Niteczka" - wg. opowiadania Kornela Makuszyńskiego. Jest to historia dzielnego krawca, który po wielu przygodach dociera do Pacanowa i ratuje miasteczko przed potopem zaszywając dziurę w niebie, przez którą nieustannie padał na miasteczko deszcz. Po tak bohaterskim czynie Krawiec Niteczka zostaje królem Pacanowa i mężem pięknej królewny.
Bajka oparta na motywach ludowych, w której główny bohater lis porywa gąskę pasterce Hani.
Zrozpaczona Hania nie może wrócić do domu bez gąski. Prosi o pomoc zwierzęta leśne aby pomogły odnaleźć jej gąskę - Dorotkę. Podczas wędrówki w lesie napotyka zająca i jeża, którzy ratują ją z opresji i pomagają odnaleźć zgubę.
"Bajka Samograjka" to spektakl powstały na motywach znanej wszystkim historii Czerwonego Kapturka. Bajka przeznaczona jest dla dzieci przedszkolnych i uczniów klas I-III, choć ze względu na swoją kabaretową formę bawi widza w każdym wieku. Spektakl nawiązuje do najlepszych tradycji przedstawień teatru lalek poprzez oprawę scenograficzną. Scenografia wykonana wg projektów Jana Zielińskiego (znanego plastyka łódzkiego) składa się z barwnych i funkcjonalnych dekoracji oraz wielu (ok. 15) kukiełek w bardzo ładnych kostiumach. Aktorki posługują się licznymi rekwizytami i instrumentami perkusyjnymi.